Deel 1 van de serie — eerlijke notities over de ruimte waarin ik (nog niet) kan maken.
Aan de voorkant van het huis ligt de lichtste kamer. Ramen die uitkijken over water en een veld waar de ganzen van het landgoed neerstrijken, en verderop, onverstoorbaar, een kolonie ooievaars. Ze weten niets van wat er binnen op ze wacht te gebeuren. Het is precies om dat licht dat ik deze kamer ooit koos.
Tegen de muur staat een kast die ik zelf gebouwd heb, groot genoeg voor de doeken en foto's die nergens anders passen. Ernaast klapkisten, tot de rand toe gevuld — genoeg materiaal om zowat elk idee dat mijn brein bedenkt ook echt te kunnen maken. Twee bureaus delen de ruimte, met een open boekenkast ertussen als grens: aan de ene kant het schilderwerk, aan de andere het knutselwerk, netjes gescheiden. Typisch sterrenbeeld Tweelingen. Chaotisch, en toch met een systeem — meerdere werelden tegelijk, elk met zijn eigen hoek.
Maar de rest van de kamer staat nu vol met spullen die naar de schuur moeten. De schuur staat vol met tuinspullen die terug moeten naar de balkons. En de balkons — die werden een zomer geleden verbouwd, en staan nog steeds leeg te wachten op wat ooit weer terug moet. Eerst dit, dan dat, dan pas dat. Een rijtje dominostenen dat blijft liggen omdat niemand hem omduwt.
Er was een tijd dat deze studio leeg en licht was, en ik er fijn kon werken. Dat is inmiddels alweer een zomer geleden.
Door mijn neurodivergente brein is het teruggeven van deze ruimte aan zichzelf ontzettend lastig. Niet omdat ik het niet wil. "Ruim de studio op" is geen taak — het is een mist zonder eerste stap. Opruimen vraagt overzicht: wat gaat waarheen, in welke volgorde, wat kan wachten. En overzicht is precies wat wegvalt zodra een taak te groot en te vaag wordt. Ik loop vast, en dan ga ik iets anders doen. Iets kleiners. Iets met een duidelijk begin en een duidelijk eind. Mijn hernia werkt niet mee — tillen en sjouwen kost meer dan het oplevert — dus stel ik uit. Weer een week. Weer een maand.
Ondertussen wil ik zo graag terug. Mezelf heerlijk opsluiten, deur dicht, dat licht over mijn handen. Er liggen zoveel ideetjes te wachten — kleine, ongeduldige dingen die om vorm vragen en nog geen plek hebben om te landen.
Buiten trekken de ganzen op en neer over het veld, ongestoord door seizoenen die voor hen gewoon doorgaan. De ooievaars blijven staan waar ze staan. Binnen wacht de kamer nog steeds.
Ik ook.
Dit is geen post met een oplossing aan het eind. Soms is het enige eerlijke wat je kunt doen: opschrijven waar je nu bent — niet waar je hoopt straks te zijn.