It's a man's world...
Soms vraag ik me af wanneer we nu eindelijk eens stoppen met doen alsof een vrouw eerst moet bewijzen dat ze iets waard is.
Ik ben ondernemer.
Ik bedenk dingen. Ik bouw dingen. Ik organiseer. Ik creëer. Ik neem verantwoordelijkheid. Ik maak fouten, leer daarvan en ga weer door. Ik praat met klanten, partners, organisaties en mensen met allerlei functies en titels.
Ik weet wat ik doe.
En toch zijn er momenten waarop ik merk dat ik als vrouw eerst door een onzichtbare ballotagecommissie moet voordat mijn woorden überhaupt dezelfde waarde krijgen.
En eerlijk?
Daar ben ik klaar mee.
Want blijkbaar ziet ondernemerschap er voor sommige mensen nog steeds masculine uit
Een man die vol overtuiging een prijs noemt, is zakelijk.
Een vrouw die hetzelfde doet, moet ineens "wat flexibeler" zijn.
Een man die een grens trekt, heeft leiderschap.
Een vrouw die een grens trekt, is "best pittig".
Een man die zegt dat iets niet haalbaar is, is realistisch.
Een vrouw die hetzelfde zegt, moet misschien "iets constructiever communiceren".
En als je als vrouw ook nog eens enthousiast, creatief, uitgesproken en zichtbaar bent, lijkt dat voor sommige mensen helemaal ingewikkeld te worden.
Dan word je al snel beoordeeld op je persoonlijkheid in plaats van op je prestaties.
Te aanwezig.
Te veel.
Te direct.
Te ambitieus.
Te emotioneel.
Te vrouwelijk.
Of misschien juist niet vrouwelijk genoeg.
Maar weet je wat?
Ik ben niet begonnen met ondernemen om voor iedereen comfortabel te zijn.
Ik hoef niet kleiner te worden zodat jij je groter kunt voelen
Dat is misschien wel één van de belangrijkste lessen die ik als ondernemer heb geleerd.
- Je kunt jezelf namelijk eindeloos aanpassen.
- Je kunt je woorden zachter maken.
- Je prijs verlagen.
- Je enthousiasme temperen.
- Je mening inslikken.
- Je excuses aanbieden voordat iemand überhaupt heeft
gezegd dat je iets verkeerd hebt gedaan.
- Je kunt jezelf kleiner maken totdat iedereen in de
ruimte zich prettig voelt.
Maar ondertussen verdwijn jij.
En daar pas ik voor.
Ik wil niet de vrouw zijn die aan het einde van een zakelijke afspraak denkt:
"Was ik niet te direct?"
Ik wil de vrouw zijn die denkt:
"Heb ik duidelijk gezegd wat ik wilde zeggen?"
Dat is een wereld van verschil.
Mijn vrouwelijkheid is geen zakelijke zwakte
Misschien is dat nog wel het meest interessante.
- Ik ben niet minder professioneel omdat ik vrouw ben.
- Ik ben niet minder zakelijk omdat ik empatisch ben.
- Ik ben niet minder deskundig omdat ik vanuit creativiteit
werk.
- Ik hoef mijn emoties niet uit te schakelijken omdat serieus genomen te worden.
Sterker nog: juist dat menselijke stuk is vaak een van mijn grootste krachten.
- Ik voel aan wat er gebeurd.
- Ik zie mensen.
- Ik verbind.
- Ik durf vragen te stellen.
- Ik durf te zeggen wat anderen misschien liever niet horen.
En ja, soms ben ik fel.
Soms ben ik eigenwijs en koppig.
Soms ben ik ontzettend enthousiast.
Soms geloof ik zó sterk in iets dat ik er helemaal voor ga.
Dat zijn geen karakterfouten. Dat zijn kwalitatieve eigenschappen.
En het zijn precies die eigenschappen die ervoor zorgen dat ik blijf bouwen wanneer iets tegenzit.
Dus nee, ik ga niet zachter praten.
- Ik ga niet mijn succes kleiner maken om anderen niet te intimideren.
- Ik ga niet doen alsof ik "maar een beetje aan het ondernemen ben".
- Ik ga niet mijn kennis verstoppen achter bescheidenheid.
- En ik ga al helemaal niet doen alsof ik dankbaar moet zijn wanneer iemand mij eindelijk serieus neemt.
- Ik heb daar namelijk geen toestemming voor nodig.
- Ik hoef niet door een mannelijke poortwachter goedgekeurd te worden.
- Ik hoef niet eerst drie keer te bewijzen dat ik mijn vak begrijp.
- Ik hoef niet haarder te werken om dezelfde geloofwaardigheid te krijgen.
- En misschien is dat voor sommige mensen ongemakkelijk.
Dat mag... Ik ben niet verantwoordelijk voor het comfort van iedereen die moeite heeft met een vrouw die haar plek kent.
aan alle vrouwen die ondernemen
Ik weet dat ik niet de enige ben. Ik weet dat er vrouwen zijn die dit lezen en precies weten waar ik het over heb. Die na een gesprek thuiskomen en denken:
"Waarom voelde het alsof ik mezelf moest verdedigen?"
Die een factuur versturen en vervolgens twijfelen of ze niet te veel hebben gevraagd. Die een idee hebben, maar eerst tien redenen bedenken waarom het misschien niet goed genoeg is. Die zichzelf voortdurend afvragen of ze wel deskundig genoeg, ervaren genoeg, zichtbaar genoeg of succesvol genoeg zijn.
Laat me je iets zeggen:
Je hoeft niet te wachten tot iemand anders jou serieus neemt om jezelf serieus te nemen.
Claim die stoel.
Noem die prijs.
Stuur die offerte.
Zeg nee.
Zeg ja.
Begin opnieuw
Vraag meer. Leer bij. Maak fouten. Groei.
En wees vooral niet bang om zichtbaar te zijn.
Want er is al genoeg ruimte ingenomen door mensen die ervan overtuigd zijn dat ze er recht op hebben. Misschien mogen wij als vrouwen iets vaker gewoon binnenlopen en denken:
"Ja. Deze ruimte is ook van mij."
Niet omdat ik een vrouw ben.
Niet omdat ik een uitzondering ben.
Maar omdat ik iets te brengen heb.
En daar hoef ik mij niet voor te verontschuldigen.
Ik ben een zakenvrouw.
Geen meisje.
Geen risico.
Geen "best pittige dame".
Gewoon, ook een ondernemer.
En als mijn zelfvertrouwen je ongemakkelijk maakt?
Misschien is dat dan niet mijn probleem.
Misschien is het gewoon tijd om eraan te wennen.
